همدلی و «نظریهٔ ذهن» و نورونهای آینهای و حتی کتابها و مقالهها هم کمکی نمیکنند که یک زن بیست و نه ساله بتواند دنیای یک جنین پنج ماهه را بفهمد. وقتهایی که سرحالم باهاش حرف میزنم. براش میخوانم «ل

همان اوایل که از وجودش باخبر شدیم یک دفتر خریدیم تا با هم برایش بنویسیم. دیشب بحث فلسفی عمیقی شد: آیا اینکه بعدها بخواند چند نفری قبل از به دنیا آمدن برایش هدیههایی دادند (در این شرایط کرونا باید گفت فرستادند)، مهم است و خوشحالش میکند یا نه؟ به نظر من هست و خوشحالش میکند. از پیشبند و کتاب و کفش و اس...

تعطیلی و تعلیق آخرین روز سال بود و دستور قرنطینهٔ خانگی. پارک ملت لابد هیچوقت این خلوتی را ندیده بود به خودش. گیج و خالی خیره شده بودم به منظرهٔ آب و آبی آسمان و کوههای سفیدپوش و درختها با برگهای

خانههای تهران که حیاط و چمن آنچنانی ندارند مگر قدیمیترها و اعیاننشینترها. امروز امّا از پنجره بوی چمن تازه کوتاه شده میآمد. خیال نبود، آنقدری بود که من را از خانه بیرون بکشد. نسیم خنکی میوزید

کاسهٔ چه کنم (+) را از دستم گرفتند و قبل از اینکه بخواهم به تصمیمی برسم تو را به من دادند. این روزهای آلوده و سرد و سیاه مگر جای تو بود؟ حتماً بود یا لااقل من این اقبال را دارم که اینطور فکر کنم. چند

شاید برایتان عجیب باشد چون برای خودم هم عجیب بود امّا از دو سه هفته قبل رفتن مدام فکر میکردم که ممکن است در این سفر بمیرم. اینکه این ترس عجیب و بیمعنی از کجا به دلم راه پیدا کرده بود بماند، امّا رها

سفر به جنوب فرانسه ممکن نشد، نوتردام عمیقتر از آنچه تصوّر میکردم سوخته بود، امّا پاریس احتمالاً هیچوقت نمیتوانست «تکراری» باشد (+). این بار یک جنون تازه پیدا کرده بودم: این که نقاشیهای امپرسیونی

از شانزدهسالگی این ترفند را یاد گرفتم: وقتی احساس گمگشتگی میکنی راستراستی خودت را گم کن. برای همین وقتی حال و روز خوشی نداشتم مامان برام بلیط سفر میخرید. امکان سفر اگر نبود، میرفتم تجریش و لابه

خیال میکردم ترس را پشت سر گذاشتهام، امّا مشت پرقدرتش را میبینم که گشوده پیش میآید و کمکم تمام من را در برمیگیرد. یک بار دیگر رسیدهام سر دوراهی بدون پیش و پس، جایی که به حکم انسان بودنم همیشه به آن برمیگردم. کاش میدانستم دیگران با تردیدها و اضطرابهای بزرگشان چه میکنند. من با این فکر که حالا هرکار بکن...

نیمهشب است و خانه در سکوت مطلق. از آنوقتها است که درست نمیدانم کجای کارم، چرا اینجا هستم. به فیلمهایی نگاه میکنم که از کربلا برایم میفرستد. راه میروم توی خانهٔ خالی، کز میکنم گوشهٔ مبل یا کن

بار اول بود که میخواستم خیاطی کنم. اشتباهاتم از خرید پارچه شروع شد. لینِن آبی روشن طرحدار تودلبرویی خریدم که وقت بریدن، ضمختیش باعث دردسر بود و خطهای الگوم توی طرح و رنگش گم میشد. آستر هم لازم د

رختخواب مامان پهن بود کف اتاق. گفته بود امشب نمیآید. سرم را گذاشتم روی خنکای بالش؛ بوی مامان را میداد. بغضم که ترکید دیگر میتوانستم تا خود صبح گریه کنم. همان یک واحد آپارتمان کوچک نیمبند را هم خ

فرصتی پیش آمد و قرار شد من هم برای ویزا اقدام کنم. حالا هنوز هیچ خبری نشده داریم با "ف" نقشه میکشیم که یکی دو روز برویم جنوب فرانسه، یک شهری که تا بهحال ندیده باشیم. چون دیگر پاریس «تکراری شده» و نو

از سالن سینما که بیرون آمدیم، بقیه از فیلم و «پایان باز» آن ناراضی بودند. من گفتم کارهای میرکریمی را دوست دارم بهخاطر لطافتشان، بهخاطر قاببندیهای باسلیقه و موسیقی خوب و مفاهیم عمیق و سادهای مثل

پیاده به سمت خانه میآمدم و هوای اردیبهشت را بو میکردم و با وسواس نفس میکشیدم. هوا تاریک شده بود، تاریکِ هنوز روشنِ بعد از غروب. نزدیک که میشدم صدای حرف زدنشان به گوشم خورد. دو مرد جوان با لباس کا

احتمالاً همانقدر که بعضی آدمهای اطرافم عمیقاً مایهٔ سرخوردگی مناند، من هم عمیقاً مایهٔ سرخوردگی آنها هستم. چه خوب! پ.ن: اشتراک یکسالهٔ نرمافزار مدیتیشن را هدیه گرفتم و چراغ مطالعهٔ زیبای محبوبم را.

روزهای آخر سالم بیبرنامه و خودانگیخته و پرهرجومرج میگذرند. باید همینطور باشد. وضعیت ایدهآل من برای اسفندماه، بیهدف و بدون وظیفه و چارچوب بودن است تا بشود در این احساس تعلیق شناور ماند. در این

بعد از یک عمر از قطار پرسرعت خیال پیاده میشوم، عینک ایدهآلگراییم را کنار میگذارم، جنازهٔ سنگین آرزوهای نشدنیم را از دوشم پیاده میکنم و پاهایم را میگذارم روی زمین سفت. به جای دست و پا شکستن برا

ماهیچههایی که تنبل بار آمدهاند فریاد میکشند و روی تشکچههامان عرق میریزیم. آه و نالهمان که بلند میشود مربی جواب میدهد که «اشکال نداره، تازه از وقتی که دردتون بگیره کار شروع میشه». شاید ورزش یادم بدهد که دردهایم را دوست داشته باشم، با افتخار و بدون این همه سر و صدا در آغوش بگیرمشان و حوصله کنم تا بزرگ...

فقط یکی دو نفر هستند که برای تولد من هدیه گرانقیمت میخرند. تا کمتر از یک ماه دیگر فرصت دارم تصمیم بگیرم که آن یکی دو نفر برایم اشتراک یک سالهی نرمافزار مدیتیشنم را بخرند یا نیمبوت یا عطری که دوست دارم یا از آن مدل چراغ مطالعههایی که چند وقت پیش توی کافیشاپ عاشقشان شدم. تازه اگر نظرم را بپرسند.